... in drie delen

1 artiest
2 muziek
3 oordeel

>>>DE ARTIEST

Ze is theatraal, energiek, lief en gewelddadig tegelijk. Wiebelend op een ergonomische zitbal, de handen en stem in de aanslag, levert ze een regelrecht duel met de piano. Haar muziek is eerlijk, ontroert, doet beven&leven en heeft heel wat scherpe kantjes. De geschiedenis van een ‘engeltje met een hakbijl’.

Op jonge leeftijd verklaart An Pierle, geboren in 1974, reeds dat ze later wil toneelspelen, zingen, muziek maken en dansen, en dit liefst allemaal tesamen. Met haar klassieke muziekopleiding kan ze het even slecht vinden als met de exacte vakken op school. Beiden laten volgens haar te weinig plaats open voor creativiteit, beperken zich tot strenge formules en theorieën en zetten in het geheel niet aan tot zelf leren denken. Na een paar jaar ruilt An haar Latijn-Griekse studie in voor een richting ‘muzische vorming’, waar ze haar plaats vindt in een heel andere aanpak; een met veel muziek, toneel, kunst en literatuur. Op haar zeventiende schrijft ze zich in aan Studio Herman Teirlinck. In Antwerpen wordt ze gestimuleerd de berg aangeleerde technieken om te zetten naar eigen creaties. Voorzichtig onderneemt ze haar eerste muzikale stappen naar de buitenwereld toe. In haar derde jaar stelt ze uit eigen songs met pianobegeleiding een soloprogramma samen. Ze experimenteert in verschillende new wave- en cabaretgroepjes, tot ze in 1996 de stap naar de ‘grote muziekwereld’ waagt en een cassette instuurt naar Humo’s Rock Rally. Haar versie van Tubeway Army & Gary Numan’s ‘Are friends electric’ levert haar een finaleplaats en het respect van het publiek op. De ‘bescheiden An Pierle-hype’ die volgt, laat haar niet direct naar hogere sferen stijgen- in tegendeel. ‘Na de Rock Rally moest ik een beetje gas terugnemen: (..) Iedereen vond mij ineens zogezegd fantastisch en er werd direct veel van mij verwacht.(...) Nu krijg ik de kans mij te ontplooien.(...)Muziek is een spelletje, maar een serieus spelletje: ik wil dit mijn hele leven blijven doen en maak dan ook liever een goed ding dan tien volkomen vergeetbare’ (Knack) Voor liefhebbers is het voorlopig nog wachten op een plaat. Eerst komt namelijk het toneelwerk aan de beurt. In het spraakmakende stuk ‘Bernadetje’ van het Gentse gezelschap Victoria draait An bijna twee jaar mee in de rol van een sexy fotomodel/zangeres. In een optreden in de VTM-serie ‘Moeder waarom leven wij’ en op diverse soloconcerten in Belgie en Nederland (Gentse en Lokerse feesten, Boterhammen in het park, Marktrock, Crossing Borders, Lowlands en Pukkelpop) vestigt ze haar naam. Een samenwerking met DAAU (‘Die Anarchistische Abendunterhaltung’, ontleend aan Hermann Hesse) draait uit op het intrigerende nummer ‘Broken’ en komt terecht op hun cd "we need new animals’. Pas begin ’98 tekent ze een platencontract bij Warner Music Benelux. In de winter van ‘98-’99 worden ‘met een elektrische Yahama CP-80 piano op de zolder van een theaterzaaltje in Gent’ de opnames van haar eerste cd gemaakt. ‘Mud Stories’ is geboren. In de pers wordt het werk deels toegejuigd, deels stuit het op onbegrip. De naam ‘An Pierle’ wordt in een adem genoemd met die van Tori Amos, maar ook minder fraaie vergelijkingen verschijnen in o.a. Teek en nota bene Humo. Opvallend is dat de recensies qua inhoud zo sterk uiteenlopen. Voor de rest van de wereld is er dus maar een boodschap: Oordeelt u zelf!

>>>DE MUZIEK

De combinatie stem-piano is een van de oudste cliches in de moderne muziekwereld. In de oude trouwens ook. Toch slaagde An Pierle erin een originele sound te ontwikkelen die in niets lijkt op haar talloze voorgangers. Nochtans zijn haar persoonlijke invloeden even talrijk: van Bartok tot de jaren ’80, Nick Cave, Dolly Parton en John Cale, extreme performers als Jacques Brel en Arno (‘muziek die ademt, leeft’) en zelfs Kim Wilde. Haar ideaalpubliek is dan ook zo gevarieerd mogelijk. ‘Jong en minder jong, rockliefhebbers met een open geest, mensen die willen luisteren maar ook houden van af en toe wat muzikaal geweld.’ Ze schrijft teksten die ‘zo eenvoudig mogelijk, maar hopelijk zonder cliches’ zijn. Ze gaan over dingen die ‘al duizend keer bezongen zijn’, want: ‘Ik ben ook maar een mens he.’ De muziek van de mens An Pierle: oftewel haar modderige verhalen.

Het album begint met enkele doffe, puur ritmische noten, begeleid door het slaan van een hak op de grond. Exit zet in met een zacht sluipende stem op nu iets lichtere pianoklanken. Het hele nummer werkt, sterk opbouwend: weldra zal het geweld losbarsten en is het ons duidelijk waar ze ons naartoe wilde leiden. In dit geval een diepe, uitbundige stem met stevig ondersteunende melodie. Het opbouwende karakter is kenmerkend voor haar meeste nummers. Op een sluwe manier legt ze het rode tapijt voor de hoogtepunten; een manier die voor de beginnende luisteraar misschien onbegrijpbaar mag lijken, daar menige rammelende akkoorden en scherpe klanken aanvankelijk wat ongemakkelijk in het oor liggen. De geintimideerde luisteraar vraagt zich dan af: moet dit nu echt? Ja, dat moet. Weldra zal hij namelijk uitvinden dat alles deel uit maakt van haar tactiek: ‘eerst voorzichtig een delicaat kaartenhuisje opbouwen, dan een paar keer hard op de tafel bonken, en vervolgens ontroerd staan kijken naar het stuk dat overeind is blijven staan...’, zoals een criticus zei. An Pierle gebruikt werkelijk alle registers om haar muziek te doen gelden. Gebrek aan variatie zal niemand haar verwijten. Zachte, oorstrelende melodieen op een bijna vertederend lieve stem wisselen zich af met quasi- ongecontroleerde kreten en een uiterst percussief pianospel.

Nebraska, een nummer waarover ze tijdens een optreden in de AB zei dat het gaat over ‘oneindige vlaktes vol sneeuw en ijs’, daalt met zijn opjagend tempo als een daverend onweer op je neer. Ook Mad Dog Watch heeft een eerder agressief karakter. In beide nummers verliest An echter op geen enkel moment de draad: hoezeer ze ook om zich heen slaat, het blijft melodisch.

In Fish laat haar klassieke invloed zich gelden. Het nummer begint met een uiterst fragiele uitvoering van een menuet van Bach, waarop doorgaat in geslaagde variaties. Het ietwat triest-ingetogen karakter van Bach’s stuk komt mooi tot uiting in dit liedje dat zo rustig is dat de melodie soms meer te horen is in stiltes dan in de muziek. God In A Cage is een opmerkelijk goed gezongen nummer geinspireerd op een mengeling van jazz en blues. Zowel stem als pianospel zijn zeer gewaagd- om nog maar te zwijgen over de tekst:

‘...I wanna recrucify Jesus while singin’ bawdy songs Just to see if He really can get a hard on Gonna remind him of the Resurrection, while dancing naked just to make Him come’

Het uiterst karakteristieke Hi is enkel op optredens te beluisteren en heeft live dan ook een grote kracht. Meer dan een liedje, is het een melodieuze ruzie tussen een man en een vrouw. De tekst barst van de woordspelingen en is zeer ironisch getint:

‘...So he said hello, I said ‘how do you do’ He said ‘fine, I’m having a great time’ I said ‘oh I’m happy for you’ He said ‘what exactly do you mean’ I said nothing; I only said ‘hi’ He said ‘you’re doing it on purpose’ I said ‘no, look my nose is bleeding’...’

Haar teksten ademen eenvoud uit, maar verbergen vaak meer dan men op het eerste gezicht zou kunnen zeggen. Eens zachtmoedig (Pleasant Times), dan weer agressief en uitdagend, echter zelden vrij van de nodige ironie, vormen ze een perfect geheel met de muziek.

Het is duidelijk dat An Pierle haar persoonlijkheid in dit album gestopt heeft en muziek maakt precies op de manier zoals zij dat wil. Het resultaat is rauw, ongepoleisd, wild en bloedmooi.

>>>HET OORDEEL

Daar ik geen regelmatige Humolezer ben, twee jaar geleden niet naar Pukkelpop ben geweest en zelden naar de radio luister, hoorde ik An Pierle voor de eerste keer zingen op het album van DAAU, waar ze een gastrol in het nummer broken vertolkt. Een jaar later volgden optredens en haar cd, die mij ettelijke weken in mijn discman overal heeft begeleid. Ik was vanaf het eerste ogenblik onder de indruk van haar experimentele en krachtige manier van spelen, en naar mate ik de nummers apart beter leerde kennen lieten ze mij niet meer los. Wat ik geweldig vind aan haar, is haar persoonlijke manier van optreden, haar intuitieve werkwijze en de moed piano te spelen zoals het niet hoort en te zingen zoals het nu juist niet harmonisch klinkt. Een kort optreden op Het Grote Beschrijf in Brussel bewees dat ze meer dan enkel muzikale capaciteiten bezit: deze muzikante heeft theater, dans en literatuur samengevoegd in een kunst die tot diep in de ziel doordringt.

BRON: >>An Pierle - Het Belgisch Pop & Rock Archief: >>KLASSE nr. 32 februari 2000 letterlijk overgenomen delen werden tussen ‘’ geplaatst.

terug naar jen's links